“Het klinkt waarschijnlijk vreemd, doch wanneer ik mij die eerste nacht voor de geest roep, en hoe Simone’s serene uitdrukking was, haar hoofd rustend in mijn arm en mijn gezicht er overheen gebogen (één en al aandacht en dankbaarheid ook om het oeroude mysterie, waaraan wij deelachtig waren geworden met een zo verbijsterende volledigheid, dat wij naderhand verrukt en vol verbazing elkaars gelaatstrekken hadden betast, als om er ons van te vergewissen, dat geen droom ons op een dwaalspoor bracht), dan dringt zich steeds weer de gedachte naar voren, dat tot dusver heel mijn leven slechts één onafwendbare groei was geweest naar de volmaaktheid van dit uur.”
Methinks you should all learn Dutch and read Hubert Lampo’s books.
